Mannen en vrouwen met roze billen

Ik heb me altijd al afgevraagd waarom vrouwen en mannen toch zo anders zijn. Laatst las ik een super interessant artikel dat zorgde voor een werkelijke openbaring. Vriend en ik hebben vaak van die man-vrouw momentjes waarbij een van ons de wenkbrauwen eens flink ophaalt, of erger. Het antwoord op dit alles wortelt zich in onze Oerkracht.
Onze Oereigenschappen ontstonden toen man en vrouw, sociaal als ze zijn, in de oertijd gingen samenwonen. En als ik zeg oertijd, bedoel ik echt oe-oer-oeeertijd, want we wonen nu al zo’n 3 miljoen jaar samen.
Mannen en vrouwen zijn verschillend geworden op dezelfde manier als dat een baviaan roze billen heeft gekregen. Klinkt misschien raar, maar door natuurlijke selectie (zie Darwin) hebben de hersenen van mannen en vrouwen zich zodanig aangepast dat er twee wezens zijn ontstaan met zeer uiteenlopende eigenschappen.

De mannen met de grootste overlevingskans, de ‘fittest’, de übermannen, hadden eigenschappen om goed te kunnen jagen. Diezelfde eigenschappen sieren nu nog onze medeman. Denk hierbij aan: Concentreren op lange termijn-doelen (is er ook nog wel genoeg bier voor mórgen?), bezighouden met één probleem (dus niet kunnen luisteren tijdens het kijken van voetbal), en een goede ruimtelijke oriëntatie (verdomd goed inparkeren).

Vrouwen hielden zich in de oertijd al met heel andere dingen bezig. De vrouw moest aan verschillende dingen tegelijk kunnen denken, en goed kunnen organiseren. Het was de taak van de vrouw om de groep in de gaten te houden, en op alle gevaren van buitenaf te letten. Ze specialiseerde zich in sociale organisatie en communicatie. Ook deze eigenschappen zijn goed geconserveerd in het vrouwenbrein.
Door mijn openbaring tijdens het lezen van het artikel bleef ik nu meer plezier aan de man-vrouw momentjes van mij en Vriend. Ook al is hij er soms niet zo blij mee.
Ik kan me namelijk wel voorstellen dat Vriend het niet leuk vind dat hij niet ongemerkt naar een andere vrouw kan kijken. Ik heb dat namelijk áltijd door.
We lopen dan samen op straat, hand in hand, op ons roze wolkje, en er komt zo’n schoonheid voorbij denderen. Ik zie haar al van een afstand aan komen huppelen, vooral herkenbaar aan wapperende haren en wiebelende borsten. Onbewust activeer ik dan mijn kijken-of-hij-kijkt-radar .
Vriend probeert dan ongemerkt een blik te werpen op de schoonheid die ons tegemoet komt. Na één oogwenk denk ik al: Pas je op dat je ogen er niet uitvallen?
Als ik er dan wat van zeg voelt hij zich vaak betrapt en vraagt hij met grote ogen hoe ik het voor elkáár krijg. Ik glimlach dan voldaan.
Voortaan zeg ik, als hij inmiddels lichtelijk geïrriteerd voor de zoveelste keer merkt dat ik álles zie: “Schatje, daar kan ik niets aan doen. Dat is slechts mijn oer-eigenschap.” Mannen hebben nu eenmaal een beperkter blikveld dan vrouwen. Mannen kijken gericht (denk aan het jagen, waarbij het belangrijk was om op één ding te letten), en dat maakt het overduidelijk waar de man naar kijkt. De vrouw heeft juist een breed blikbeld (ze moest immers op de groep letten, en de gevaren goed in de gaten houden), en de vrouw ziet dan onmiddelijk waar de man naar kijkt.
Het mooiste is nog wel dat een vrouw naar hartenlust naar mooie mannen kan kijken, zonder dat haar man het doorheeft.
Deze oerkracht borrelt ook op als we samen TV kijken. Hij probeert stiekem allerlei zaken uit zijn neus te halen of hij kijkt al verschrikt op, als ik zeg: “Zit niet in je neus!" Weer die verbaasde twinkeloogjes, heerlijk.
Die twinkeloogjes twinkelen ook wel eens kwaad. Zoals het moment suprème van de maand: het openen van de telefoonrekening. Argumenten als “Ja maar, Nadine is gedumpt door haar vriend, en mama was ziek, en ik had Jolanda al zo lang niet gesproken” helpen niet meer. Eigenlijk alles wat je achter de Ja maar plaatst. Vriend is boos.
Maar eigenlijk is het zo gek nog niet dat vriend boos is. Vriend stamt van oermannen die communicatie puur gebruikten voor snelle en efficiënte mededelingen. De genen in zijn hele lichaam gaan stuiteren bij het zien van die rekening. “Niet zoveel praten over niets!” roepen die genen.
Ach, je kan het hem ook niet kwalijk nemen. Vriend was er zelf niet bij, in de oertijd. Toen die vrouwen elk lid van de groep in de gaten moesten houden door middel van woorden en lichaamstaal. Met haar brede blikveld hield ze de gemoedstoestand van elk invidu in de gaten. Als een echte moeder. Als hij het wist, zou hij wel begrijpen dat al die telefoongesprekken pure noodzaak waren.
Toch zullen we op een gegeven moment deze oer-eigenschappen niet meer als vrijbrief kunnen gebruiken voor onze man-vrouw momentjes. Er is in deze tijd geen sprake meer van natuurlijke selectie van eigenschappen die nodig zijn voor jacht of het bemoederen van een groep. Ook mannen met voorliefde voor Sex and the City, balletdansen en andere vrouwelijke eigenschappen die misschien wat minder nuttig zijn bij de jacht, planten zich voort. Net als vrouwen die goed kunnen inparkeren, en die een lang gesprek niet kunnen harden.

Ik hoop alleen niet dat het allemaal uit de hand loopt. Dat wij als vrouwen ineens al dat gezeur over ons heen krijgen, dat we niet luisteren, dat we meer emoties moeten tonen, en dat we ons eens wat minder moeten bezighouden met auto's, vrouwen en voetbal.
Dat mannen steeds zelfstandiger worden en roepen dat ze zonder vrouwen kunnen, een soort omgekeerde emancipatie.

Nouja, die Baviaan heeft anno nu nog steeds roze billen, dus zo'n vaart zal het niet lopen.