Ik ben bestolen. Ze deed
het niet expres. Het gebeurt op dit moment, terwijl ik dit typ. Met een oog
kijk ik stiekem naar de vrouw tegenover mij. Daar zit ze dan, met mijn
Volkskrant. Ze had hem van ‘ons tafeltje’ gepakt, recht voor m’n neus vandaan.
Ik had hem daar even opgelegd toen ik mijn mp3 speler wilde aanzetten. Mijn
verbaasde blik zag ze niet. Ik trok mijn wenkbrauwen zo hoog mogelijk op, maar
haar blik hield zij gebrand op de overheidsbezuinigingen op de voorpagina.
Sindsdien heeft ze haar blik niet meer afgewend.
Dus nu zit ik hier, achter
mijn laptop. En af en toe kijk ik stiekem naar mijn krant, daar in de handen
van die vreemde mevrouw. Ik zou natuurlijk gewoon beleefd kunnen zeggen:
“Mevrouw, het spijt me maar dit is mijn krant. Hij hoort niet in de trein, ik
heb hem zelf gekocht. Ik draag hem al de hele ochtend bij me om hem hier in de
trein te lezen.” Tegelijk schaam ik me voor mijzelf: hoe kan ik nu het gevoel
hebben dat ze mijn persoonlijke spullen vasthoudt. Het is maar een bundeltje
dun papier, in veelvoud gedrukt vannacht.
Oké, we zijn in Nederland
wat individualistisch. We zitten hier als een stelletje verstekelingen die geen
andere keuze hebben, ongemakkelijk in ons eigen wereldje, zo ver mogelijk uit
elkaar in de groene bankjes. Toch wil voorkomen dat ze straks met de Noorderzon
vertrekt met mijn blad, dus zeg ik zacht: “Ehhh… mevrouw? Het geeft niets hoor,
maar die is van mij. Niet dat u hem straks meeneemt.” Ze kijkt op. Ze helt haar
hoofd een beetje naar achteren en met licht dichtgeknepen ogen kijkt ze onder
haar bril door naar mij. Ze is erg streng. “Maar u mag hem wel lezen
hoor!” zeg ik er gauw achteraan. Met lichte blosjes staar ik uit het raam. Een
ongemakkelijke stilte is tussen ons aangebroken. Nu schaam ik mij een beetje
dat ik mij zoiets kleins nadrukkelijk wilde toe-eigenen. Ik wenste dat ik niets
had gezegd.
De onbewuste dievegge is er
klaar mee. Ze vouwt de krant dicht en legt hem weer op het tafeltje. Mijn zucht
van opluchting merkt ze niet op.
