Dievegge

Ik ben bestolen. Ze deed het niet expres. Het gebeurt op dit moment, terwijl ik dit typ. Met een oog kijk ik stiekem naar de vrouw tegenover mij. Daar zit ze dan, met mijn Volkskrant. Ze had hem van ‘ons tafeltje’ gepakt, recht voor m’n neus vandaan. Ik had hem daar even opgelegd toen ik mijn mp3 speler wilde aanzetten. Mijn verbaasde blik zag ze niet. Ik trok mijn wenkbrauwen zo hoog mogelijk op, maar haar blik hield zij gebrand op de overheidsbezuinigingen op de voorpagina. Sindsdien heeft ze haar blik niet meer afgewend.

Dus nu zit ik hier, achter mijn laptop. En af en toe kijk ik stiekem naar mijn krant, daar in de handen van die vreemde mevrouw. Ik zou natuurlijk gewoon beleefd kunnen zeggen: “Mevrouw, het spijt me maar dit is mijn krant. Hij hoort niet in de trein, ik heb hem zelf gekocht. Ik draag hem al de hele ochtend bij me om hem hier in de trein te lezen.” Tegelijk schaam ik me voor mijzelf: hoe kan ik nu het gevoel hebben dat ze mijn persoonlijke spullen vasthoudt. Het is maar een bundeltje dun papier, in veelvoud gedrukt vannacht.

Oké, we zijn in Nederland wat individualistisch. We zitten hier als een stelletje verstekelingen die geen andere keuze hebben, ongemakkelijk in ons eigen wereldje, zo ver mogelijk uit elkaar in de groene bankjes. Toch wil voorkomen dat ze straks met de Noorderzon vertrekt met mijn blad, dus zeg ik zacht: “Ehhh… mevrouw? Het geeft niets hoor, maar die is van mij. Niet dat u hem straks meeneemt.” Ze kijkt op. Ze helt haar hoofd een beetje naar achteren en met licht dichtgeknepen ogen kijkt ze onder haar bril door naar mij.  Ze is erg streng. “Maar u mag hem wel lezen hoor!” zeg ik er gauw achteraan. Met lichte blosjes staar ik uit het raam. Een ongemakkelijke stilte is tussen ons aangebroken. Nu schaam ik mij een beetje dat ik mij zoiets kleins nadrukkelijk wilde toe-eigenen. Ik wenste dat ik niets had gezegd.

De onbewuste dievegge is er klaar mee. Ze vouwt de krant dicht en legt hem weer op het tafeltje. Mijn zucht van opluchting merkt ze niet op.