Puzzle me

Ik ben lief.
Ik ben open.
Ik ben sociaal.

Punt. Dat ben ik. Ik ben niet stout want ik ben lief. Ik ben niet gesloten want ik ben open. Ik ben niet eenkennig want ik ben sociaal.

Was het maar zo simpel. Bij de sollicitatieprocedure van mijn huidige werk moest ik een persoonlijkheidsanalyse invullen. Ik kreeg een blad voor mijn neus met allemaal karaktereigenschappen. Of ik even kruisjes wilde zetten bij de woorden die mij werkelijk beschrijven. Na ijverig kruizen, krassen, gummen en weer kruizen leverde ik mijn blad in en bleef ik lichtelijk verward achter. De woorden die ik had aangekruist kwamen nou niet bepaald samen in een harmonieus geheel.

Ik ben pittig en zachtaardig tegelijk. Dat kan, écht! Ik vind mezelf eigenzinnig, maar tegelijk heb ik diep in mij de behoefte om 'te zijn zoals iedereen'. Dan krijg ik even de nijging om de kudde in te springen. Daar ben ik gewoon te kritisch voor. Terwijl ik me toch goed kan aanpassen, waardoor ik dat kritische net zo makkelijk kan loslaten. Loslaten is een kunst die ik steeds meer onder de knie krijg, maar omdat ik een gevoelsmens ben wil ik me soms juist het liefst aan alles vastklampen. Lekker veilig tussen mensen om me heen. Ik hou van mensen, sociaal, dat ben ik wel. Hoewel, in een groep mensen word ik ook wel eens stil en heb ik zin om me als een slak terug te trekken in mijn huisje en met niemand praten.

Volgens mij zijn alle mensen als een puzzel, met een persoonlijkheid bestaande uit allemaal verschillende kleine stukjes. Als we al die puzzelstukjes op de vloer uitspreiden, kunnen we van deze stukjes een karakter maken. De puzzel is alleen compleet met stukjes die de linkerkant vormen én de stukjes die de rechterkant vormen. De puzzel kan alleen voltooid worden als er stukjes zijn met een uitstulpsel en stukjes met een inhammetje. De stukjes hebben verschillende kleuren, anders zou de puzzel, en dus het karakter, niets meer zijn dan een groot effen vlak. Juist die tegenstellingen zijn noodzakelijk om een afwisselend geheel, een compleet karakter, te kunnen vormen.

Wat klinkt dat lekker logisch. Ik hou van logisch. Ik hou van rijtjes, vakjes, categorieën, hokjes, en dat alles daar dan in past. Maar van déze hokjes, kruis ik er lekker geen één aan. Je kunt ze niet eenstemmig invullen, een karakter is niet harmonieus te definiëren.

Ik bedoel maar. Maar nu, nu heb ik trek. Ik ga aardbeitjes met slagroom eten, ha!