De Grens

Mari speelt een spelletje. Ze staat voor de spiegel en streelt haar lichaam. Dit lichaam zorgt ervoor dat ze bestaat. Er is altijd die mogelijkheid, de mogelijkheid om te sterven. Ze zou alleen maar in haar polsen hoeven snijden en ze zou sterven. Haar lichaam vormt de grens tussen leven en dood. Dit spelletje speelt ze al zo lang ze zich kan heugen. Gewoon een onschuldig spelletje. Ze fantaseert hoe ze zal sterven. Hoe haar familie zal reageren. Wat ze over haar zullen zeggen op haar begrafenis.

Bij Julian, haar leraar Fins, voelt ze zich levend. Alles wat ertoe doet valt samen. Betekenis doet er niet meer toe. Als Julian haar neemt voelt ze zich vrouw. "Nu ben ik dus vrouw, zo voelt het om een vrouw te zijn", denkt ze. "Een vrouw naar wie een man verlangt, meer dan naar wat dan ook." 

Als Julian afstand neemt, verminkt ze zichzelf. Ze wordt gekweld door onbeantwoorde verlangens. Ze wil zo graag iemand zijn die ertoe doet. Terwijl het mes in haar vlees snijdt, voelt ze de verzachtende pijn. Er is altijd nog die mogelijkheid. 

Mari speelt met de gedachte dat ook jonge meisjes kunnen sterven. De meisjes die gewoon 'tot ziens' zeggen, de deur achter zich dichttrekken, en, alsof het een stomme toevalligheid is, het leven uitstappen. 

"Houd van me", zegt ze tegen Julian. "Red me, of dood me". 

Ze staat op de leuning van de brug boven de rivier. Ze kijkt naar haar voeten. Alles wat ze nu hoeft te doen is wankelen, ze hoeft niet eens de beslissing te nemen, ze hoeft alleen maar te wankelen en het lot zal zichzelf bezegelen. 

Als Julian bij de rivier aankomt, staat Mari er niet meer. 

Mari is één van de personages uit de debuutroman "De grens" van Riikka Pulkkinen. Ik vond Mari een intrigerend en bijzonder personage. 

Vooral het spelletje dat zij met de dood speelt, elke dag. De troost die zij vindt in het idee dat er altijd de mogelijkheid is te sterven. De gekweldheid die zij op zestienjarige leeftijd al voelt. De druk die het bestaan op haar legt. Haar verlangen om te leven, lief te hebben, een vrouw te zijn. Haar tragische gedachtegang. 

* Mocht je overigens het boek nog willen lezen: 'Als Julian bij de rivier aankomt, staat Mari er niet meer', is nog niet de ontknoping.